Publishers Office Management System

Book Information
Book Title	:	खरा तो एकचि धर्म Khara to ekachi dharma
Book Category	:	कथा संग्रह
Book Type	:	Without Audio
Publisher	:	Utkarsh Prakashan
Author	:	Ram Shevalkar राम शेवाळकर
Cover Page	:
Brief Contents	:	अंतरंग 1 धर्म शब्दाचा अर्थ 2 धर्म आणि संप्रदाय 3 धर्माची नऊ लक्षणे 4 धर्म आणि भ्रम 5 सर्वेश्र्वरपूजनाचे वर्म 6 अहिंसा परमो धर्म: 7 अहिंसेची अपत्ये 8 बुद्धं शरणं गच्छामि 9 जगाला प्रेम अर्पावे 10 त्यागाने भोग 11 आम्हीच आमचे बंधू 12 तिसरी पायरी 13 सारासार विचार 14 म्हणोनि करावे लागे प्रतिमा 15 ईश्र्वर : केवळ साक्षी 16 नगदीचा व्यवहार 17 प्रचिती विश्र्वात्म्याची 18 गुरुनानक देवांचा धर्म 19 मोक्षाच्या बर्फीचे स्वरूप 20 कर्मातचि तुझा भाग, तो फळात नसो कधी 21 लाटा आणि पुळण 22 सत्यं वद 23 नाही सत्यात् परो धर्म: 24 धर्मं चर 25 स्वाध्यायात् मा प्रमद: 26 मातृ देवो भव ! 27 पितृ देवो भव ! 28 आचार्य देवो भव ! 29 आचार्यांचे सद्वर्तन 30 जाणीव उणिवेची 31 फुगा आणि टाचणी 32 सिद्धी आणि प्रसिद्धी 33 ही संस्कृती 34 किन्नरोत्सव 35 मूल्य व्यवस्थेचा विसर 36 धर्मक्षेत्राचे दायित्व 37 सुख 38 सुखाचा शोध 39 ईश्र्वराचे अस्तित्व 40 अर्जुनावस्था 41 सुधारणा व सुख 42 स्वधर्मे निधनम् 43 अलौकिक जिज्ञासा नचिकेत्याची 44 देव आणि धर्म 45 प्रज्ञानाची प्रभा 46 सदाचाराचे संस्कार 47 धर्मसंस्थाची चौकट 48 वैराग्य धर्म आणि भ्रम धर्म’ शब्दाचे किती वेगवेगळे अर्थ प्रचलित आहेत, व त्या त्या वेळी संदर्भानुसार विशिष्ट अर्थाने तो शब्द कसा वापरला जातो हे लक्षात आले, की मौज वाटते. स्वभावधर्म, मनोधर्म, देहधर्म असे शब्द आपण वापरतो. अशा ठिकाणी धर्म हा शब्द त्या त्या वस्तूंची निसर्गसिद्ध प्रवृत्ती ह्या अर्थाने वापरण्यात येतो. तर स्त्रीधर्म, व्यवसायधर्म, पितृधर्म, पुत्रधर्म हे शब्द त्या त्या अवस्थेला उद्देशून वापरले जातात. त्या त्या अवस्थेचा स्वभावगुण किंवा कर्तव्य, असे अर्थ त्यातून निष्पन्न होतात. स्वभाव हा जन्मसिद्ध किंवा संपादितही असू शकतो. अनुषंगातून जन्मसिद्ध स्वभाव बनतो, तर अनुभवातून तो संपादितही करता येतो. माता-पित्याच्या स्वभावाचे काही अंश संततीमध्ये अवतरतात, तर आयुष्यातील अवस्थांतरांमुळे संपादित गुण अंगात बाणवले जातात. कन्याधर्म पाळणाऱ्या मुलीचा विवाह झाला, की गृहिणीधर्म तिला अंगवळणी पाडून घ्यावा लागतो, तर अपत्यप्राप्तीनंतर तिच्या आचरणात मातृधर्माचा उदय होतो. एका शब्दाचे अनेक अर्थ होणे व एका अर्थाचे अनेक शब्द उपलब्ध असणे, हे भाषेचे सामर्थ्य मानले जाते. या सामर्थ्याची साक्ष आपल्याला "धर्म’ या एका शब्दामध्येही प्रत्ययास येते. या खेरीज व्यवहारात "दानधर्म’ असा शब्द प्रचलित आहे. यात "धर्म’ या शब्दाच्या अर्थाचा संक्षेप "दान’ या एकाच गुणामध्ये केलेला आहे. दान हा शब्द दातृत्वसूचक आहे. पण त्यात केवळ औदार्याचा गौरव नसून गरजूंच्या क्षतिपूर्तीवर भर आहे. आपल्या संचितातील काही भाग स्वेतरांमधील उणिवांची भरपाई करण्यासाठी खर्च करण्याची सिद्धता म्हणजे "दान’. यामागे अभाग्याला सभाग्याच्या पातळीवर आणण्याचा प्रयत्न असतो. त्यामुळे लाभार्थीच्या दु:खाची तीव्रता उणावते, व त्याला समाधानाचे नि:श्र्वास टाकता येतात. आपल्याला लाभलेल्या आनंदाचे आवार वाढविण्याच्या कृतीला म्हणूनच "धर्म’ ही संज्ञा प्राप्त झालेली आहे. जगामध्ये सुखवंचितांचे आकाश अक्षरश: अफाट आहे. संचितवंतांचे जग त्या मानाने इवलेसे आहे. त्या जगाच्या दानप्रवृत्तीतून दु:खाचे क्षेत्रफळ कमी करता आले, व सुखाचे काही प्रमाणात वाढवता आले, तर दान देणाऱ्याला आत्मिक समाधान मिळते. असे दान धर्मस्वरूपच असते. म्हणून पुष्कळदा याचक "दान करा’ याऐवजी "धर्म करा ’ असेच आवाहन करतात. सारासार विचार . वेदोपनिषद ही भारतीय तत्त्वज्ञानाची जन्मोत्री आहे. वेदोपनिषदातील विचारांचे सार भगवद्गीतेमध्ये उतरले आहे. छान्दोग्येपनिषदातील घोर अंगीरसाने केलेल्या उपदेशाचे मर्मच भगवद्गीतेतील कृष्णोपदेशात उमटले आहे. म्हणून भगवद्गीतेला धर्मग्रंथाचे प्रामाण्य प्राप्त झाले आहे. गीतेत अष्टांगयोग, ज्ञान, कर्म व भक्ती या विविध मार्गामधील समन्वय घडवून आणण्यात आला आहे. त्यापैकी प्रत्येक मार्गाचे स्वतंत्रपणे समग्र दर्शन पदरात पाडून घेतल्यावर त्यातील विसंवाद दूर झाल्याचे समाधान भगवद्गीतेच्या अभ्यासाने मिळते. तसे गीतेत अनेक विषय आले आहेत. विविध विचारांमधील समन्वयातून जीवनदृष्टी तर प्रगल्भ होतेच, पण जीवन पुरुषार्थाने जगण्याचे कौशल्यही प्राप्त होते. म्हणून भगवद्गीतेला भारतीयांच्या वैचारिक व भावजीवनात अनन्यसाधारण स्थान आहे. अर्जुनाच्या आयुष्यातील तात्कालिक ज्वलंत प्रश्र्न सोडविण्याच्या निमित्ताने मुळात गीता प्रवृत्त झाली असली, तरी वर्तमानकालातील सर्वसामान्यांनाही आपल्या दैनंदिन जीवनात नित्य उद्भवणाऱ्या प्रश्र्नांची उत्तरे गीतेत सापडतात. त्यामुळे उद्बोधनासाठी कुणाच्याही चरणांचा आश्रय घ्यावा न लागता, मनातील शंकांची सर्व अभ्रे नाहीशी होऊन जातात. पण गीता तत्त्वज्ञानाच्या शिवाय धर्मग्रंथही मानला गेल्यामुळे सामान्यांच्या अंतःकरणावर तिचे उगाचच दडपण येते. मोठमोठ्या संप्रदाय-प्रवर्तक आचार्यांनीच तिच्या वाटेला जावे किंवा तिच्याशी सलगी करावी, असा ग्रह बळावतो. त्यामुळे गीतेबद्दल विनाकारणच एक दुरावलेपण वाढत जाते. विनोबांनी तर गीतेला माऊली म्हटले आहे. आईबद्दल अपत्याच्या अंतःकरणात परकेपणा नसतो. त्या दोघांत आतड्याचे नाते असते. तसे जिज्ञासूंचे किंवा व्यथितांचे गीतेबद्दल असायला हवे. गीता त्यांना वात्सल्याने पोटाशी घेऊन त्यांची निःशंकपणे समजूत घालील. गीतेमधील काही विवेचने आज नव्या संदर्भात विवाद्य ठरू शकतील. सर्वच प्राचीन ग्रंथांबद्दल असा अनुभव येतो. विविध कालखंडातून व स्थित्यंतरातून गीता आत्मविश्र्वासाने वाटचाल करीत आली आहे. आजच्या काळात बुद्धिवादी वाचकाला गीतेमध्ये मूल्यांबरोबरच शल्येही आढळतील. पण त्या शल्यांना विशिष्ट कालस्थितीची कुंपणे आहेत, तर मूल्ये कालातीत व चिरंतन आहेत. काट्यांची संबब सांगून गुलाबाचा अव्हेर करणे जसे अरसिकपणाचे ठरेल, त्याप्रमाणे एखाद्या अप्रिय उल्लेखावरून संपूर्ण गीताच टाकाऊ ठरवीणे अविचाराचे ठरेल. गीतेतील मुख्य प्रतिपाद्य कोणते व अनुषंगाने आलेले विषय कोणते ते सजग अभ्यासकाला विचारपूर्वक निश्र्चित करता येते. त्यावरून त्याची ग्राह्याग्राह्यता ठरविता येते.
Price	:	US$ 7 Buy Now
Is this Book a 'New Arrival'?	:	No

Best viewed on Microsoft Internet Explorer 6.0+